Memory-Rerun's profilesame sad old picturePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
December 27 มีคนเคยกล่าวว่า"........."ตอนเด็กๆ หลายครั้งที่เรามักจะเสียใจกับ"สิ่งเราทำ" แต่พอโตขึ้นถ้าเราปล่อยให้เวลาผ่านไป เราอาจจะมานั่งเสียใจกับ "สิ่งที่เราไม่ได้ทำ" thirty minute too late?ตามปรกติการเข้าเรียนวิชาแรกจะเริ่มเวลา8โมงตรง
แต่ ไฉน นาฬิกาชีวิต จึงเริ่มเดินเวลา แปดโมง ยี่สิบน้อ
เวลาทำการของใครคนนี้ จึงเลื่อนมาเป็นแปดโมงครึ่งซะงั้น
ชาวประชาป้องปากนินทาว่า ถ้ามีเสียงกุกกักที่หน้าประตูเมื่อไหร่
หลังประตูบานนั้นิ ต้องเป็นคนที่ทุกคนก้รู้ว่าใครแน่นอน
วันนี้เข้าเรียนสายอีกเป็นสันดานตามธรรมชาติ
อาจารย์ก้มอง ตามด้วยคำถามแลกกับการหน้าด้านเข้าแปดโมงครึ่ง
แต่ก้ยังยอมให้เราเช็คชื่อและเข้าเรียนตามปกติ
ตามด้วยคำสอนเล็กน้อยว่า ถ้าเธอยังเป็นแบบนี้อยู่อย่ามีแควนเรย อย่าไปทำให้ชีวิตคนอื่นเขาแย่ลงล่ะ
จากเหตุการณ์วันนี้สอนว่า
บางครั้งคนเราก้รู้สึกตัวช้า
แต่ก้ดีกว่าไม่รู้สึกเลย
ชีวิตสามารถเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ
แม้จะช้าแต่ไม่เคยสายไป
.......................................................................
ขอโทษที่มาช้า
แต่สัญญาว่า จะกลับมาหาแน่นอนครับ
และ พรุ่งนี้ผมจะเข้าเรียนแปดโมง
สาบาน!!!!
ปล.netโคตรแย่เลย แล้วนิทานผมจะจบมั้ยนี่ หรือ จะเป็นnever ending storyหว่า December 17 it's all about "feeling"การพบกันครั้งแรกกัน
ไม่รู้ว่าคนเราใช้เกณฑ์ในการตัดสินความรู้สึกของตนอย่างไร
เมื่อพบและใกล้เข้าไป
เชื่อว่า คนเราหากเรามีความตั้งใจทำอะไรจิงๆ
มันต้องมีวันเสร็จ
หากเราพยามยามอย่างสุดกำลัง
มันต้องได้
ไม่เลย มันคือความดึงดัน ความดื้อรั้น
ยิ่งตึง ก้มีแต่ยิ่งจะขาด
เข้าข้างตัวเองมากไป
การไม่เชื่อว่าคนเราจะเชื่อความรู้สึก
ชอบไม่ชอบมัน ขึ้นอยู่กับความรู้สึกจิงๆเหรอ
แล้วเหตุผลล่ะ
หึหึ ตูโง่จัง
ความชอบมันก้คือ"ความรู้สึก"นี่หว่า
ดันทุรังอยู่นั่นแหละน้า.....เหตุผลมันไม่มีแต่แรกแล้ว
ไม่มีเหตุผลตั้งแต่สิ่งที่ทำให้มันเริ่ม
หรือ แม้มันจะจบลงเราหวังว่าสิ่งนี้จะมีเหตุผล
ไม่เลย ไม่มี มันคือความรู้สึกต่างหากล่ะ
หึหึ ตูโง่จัง(fool again)
------------------------------------------
ปล.space ชื่อ myRemain memory Rerun ,มันจึงมีแต่เรื่องเดิมๆวนเวียนไป
ธอบอกว่า . . .
ฉันไม่ต้องเปลี่ยน
ที่ทำเป็นอยู่ อย่างนี้ ก็ดีมากล้น ไม่ต้องมา ทำเพื่อเธอ ไม่ต้องมาอดทน เพราะถึงอย่างไร เธอก็ไม่สนฉันอยู่ดี(คิดเองได้แล้วล่ะ อิอิ)
December 04 writting is simpleบางทีการเขียนก้ง่ายกว่าการพูด
เคยมีคนบอกไว้
คงเพราะมันรู้สึกลึกซึ้งกว่า
กับการที่ได้สื่อสารกับความรู้สึกของตัวเอง
=======================
ลมเริ่มแรง
หน้าฝนผ่านพ้นไปแล้วตั้งนาน
ทำไมเราเห็นฝนยังไม่หยุดตก
คงเป็นเพราะลมแรงสินะ
======================= not someone special...................................................................................
สิ่งที่สำคัญมักมองไม่เห็นด้วยตาต้องมองด้วยหัวใจ
แต่เรามักไม่มีเวลาพอที่จะใช้หัวใจมอง เรามองอะไรแค่ฉาบฉวยแล้วก็ตัดสิน เรามองดูความรวยความจนของคนที่สิ่งของที่เขาใช้ เรามองความดีของคนตรงที่เขาแสดงให้เราเห็น เรามองอะไรหลายอย่างด้วยตาแล้วเราก้อตัดสินคนเพียงแค่เวลาไม่เกิน 5 นาที เราต้องสูญเสียสิ่งดีไปเพียงเพราะเราอ้างว่าไม่มีเวลา เราไม่มีเวลาก็ต่อเมื่อเราไม่สนใจ เราไม่ให้ความสำคัญต่อสิ่งนั้น ต่อคนๆนั้น แต่ถ้าลองมองย้อนดูทำไมเราถึงมีเวลาทำอะไรมากมายหลายอย่างในแต่ละวัน เพราะเราให้ความสนใจ ให้ความสำคัญ ทำไมคุณไม่ลองให้ความสำคัญกับสิ่งที่คุณลืมไป กับคนที่หวังดีกับคุณแต่คุณไม่เคยมอง อย่าปล่อยให้สิ่งดีๆต้องมีรอยร้าว เพราะเมื่อวันนึงถ้าต่างคนต่างไป เราจะได้จากกันด้วยความรู้สึกที่ดี เราจะได้ไม่รู้สึกผิดว่า เรายังทำดีกับเขาไม่เพียงพอ ...................................................................................... December 03 .....นกเริ่มพูดกับชายหนุ่ม"เจ้ากำลังพยายามจะทำอะไร" "เราจะไปสู่ดวงดาวดวงนั้น ที่เรารักที่สุด" "รักมากจนเจ้ายอมทิ้งผืนดินอันปลอดภัยเลยรึ" "ข้า....ไม่แน่ใจ" "น่าขำจัง ในเมื่อเจ้ายังไม่แน่ใจ ในตนเอง ดาวก้ไม่มีวันแน่ใจในเจ้าเช่นกัน" "แม้เราจะไม่แน่ใจในตัวตนของคน แต่เราเลือกที่จะเชื่อในความรักและความรู้สึกทั้งหมดที่เรามี" "ความรักรึ"นกกล่าว งั้นเจ้าจงปีนต่อไปเถอะแต่ถ้าไกลมากกว่านี้เจ้าจะไม่สามารถกลับมาได้อีกแล้วนะ "เรา......ไม่.....กลับ"ชายหนุ่มตอบอย่างอึกอัก "ก่อนไปเราขอถามเจ้าสักอย่างได้ไหม"ชายหนุ่มถามนก "เจ้ารู้บ้างไหมว่าดวงดาวเป็นอย่างไร" "รู้สิ รู้ดีเลยล่ะ"นกตอบ"ดาวน่ะสวยจิงๆ" ชายหนุ่มเผลอยิ้มกับคำตอบของนก "แต่.....บางครั้งเมื่อมองไกลๆแสงจากดาวนั้นดูสวยงาม แต่หากเข้าใกล้มากๆแสงนั้นก็ร้อนมากเช่นกัน เจ้าจงเลือกเอาเองเถอะ" "งั้นเราก้ขอถามเจ้ากลับบ้างนะ"นกกล่าว "เจ้ารู้วันเกิดตนบ้างหรือไม่" "เราเป็นคนไร้ค่า ไร้ชื่อ ไร้ตัวตน ไม่เช่นนั้นคงไม่ถูกเรียกนามว่าแค่ชายหนุ่มหรอก วันเกิดเราก้แค่เชื่อเอา ตามที่คนที่เราเชื่อใจบอกมา มันก้เท่านั้นแหละ" นกหยุดนิ่งไป "ถึงไม่มีที่มาแต่อย่างน้อยเจ้าก้มีที่ไป แต่การที่เจ้าปักใจในสิ่งที่ไม่แน่นอนอย่างนี้ เจ้าช่างไม่รู้จักการมีคุณค่ในตนเองเลย" "อย่ามองอะไรเพียงด้านเดียว ความรักบางทีก้ไม่มีค่าอันใด หากไม่มีใครเหลียวมองมัน"นกพูด "ไม่ เราเชื่อว่าหากเรามีความตั้งใจจะให้สิ่งใด ทำไมคนรับจะไม่อยากได้หละ " "นั่นคือ สิ่งที่เจ้าเรียนรู้จากดวงดาวรึ อืม ก้จิ งนะ แต่เราก้อยากบอกเจ้าสักประโยคก่อนลาว่า ผู้เปรียบความรักว่าคือความงดงาม คือผู้ไม่รู้จักความรัก ผู้เปรียบความรักว่าคือความน่าเกลียด คือผู้ที่โอ้อวดตนว่า รู้จักความรัก" แล้วนกก้บินจากไป ทิ้งให้ชายหนุ่มอยู่เดียวดาย อีกครั้ง freedomอิสระ..........เราต้องการอิสระ
ใครเป็นคนออกกฎว่า
ทุกคนที่เกิดมาต้องทำงาน ต้องเรียน
เหนื่อยแล้ว
งานเยอะ
อยากไปไกลๆ
แต่ไปได้ ซะเมื่อไหร่
ถ้าเราให้คนอื่นมาเรียนแทนที่เราในตอนนี้ คงดีนะ
ใกล้สอบแล้วนี่หว่า
ทำไมเราใช้อิสระในชีวิตบ้างไม่ได้
คุณค่าของเราผู้อื่นเป็นคนกำหนด รึ อืม น่าคิดๆ
แต่ ถ้าไม่ทำงานไม่เรียนแล้วจะทำอะไรล่ะ
บางทีไม่ใช่ผู้อื่นกำหนดคุณค่าของเราหรอก
แต่คุณค่าของเราอยู่ที่การที่เรามีความสุขในการทำเพื่อผู้อื่นขนาดไหนมั้ง
สักวันคงเข้าถึง.......สักวัน
ปล.เหนื่อย
ปล.ยืนที่เก่า เหมือนเก่า ชีวิตไม่ไปไหน สักที .......ชายหนุ่มไม่รู้ว่าสิ่งที่เขามี มันมีค่าหรือไม่ แต่ก็เป็นทุกสิ่งที่เขามี
เขาค่อยๆวางก้อนหินอันหนักอึ้งเรียงไว้บนหลังทีละก้อนๆจนครบ แล้วก้ย่างเท้าขึ้นสู่บันได ทีละก้าวๆ สูงขึ้นทีละนิดๆ ผืนดิน ที่คุ้นเคย ตอนนี้ไม่เหลือภาพเดิมแม้แต่น้อย มันช่างดูกระจ้อยเสียนี่กระไร แต่ในใจลึกๆชายหนุ่มก้เสียใจ ที่ทิ้งที่อยู่ที่สุดท้ายของตนเองเพื่อที่จะเสี่ยงกับสิ่งที่เขาไม่อาจคาดเดาได้ เขาหวั่นใจ ลึกๆ เวลาผ่านไป ชายหนุ่มยังคงปีน ปีน ปีน หยั่งกับไม่เคยคิดอะไร ไร้การสนองของโสตใดๆ แผ่นหลังอันอ่อนล้าเริ่มร้อนผ่าวจากการแผดเผาของดวงอาทิตย์ที่ส่งพลังงานมายังก้อนหิน บนหลังของชายหนุ่ม มันร้อน ร้อนมากๆ ชายหนุ่มเริ่มคิดบางสิ่ง หรือเราจะทิ้งสิ่งหนักอึ้งบนหลังนี้ไปเสีย ทำแบบนั้น เรากไม่ต้องแบกรับอะไรอีก บ้าสิ ทำไม่ได้ แล้วถ้าเราทิ้งไป เราจะเหลืออะไร ในเมื่อเราได้ทอดทิ้งผืนดินบนโลกมาแล้ว ถ้าไม่ไปถึงดวงดาวเราจะสามารถยืนอยู่ที่ใดได้อีก ดาวเท่านั้น ที่เป็นดวงใจของเรา เราทรยศความรู้สึกตนเองไม่ได้ "ทิ้งมันไปซะ" "ไม่" "ทิ้งไป" "ไม่ได้นะ" เขาเริ่มเถียงกับตัวเอง ระหว่างนั้นเอง ในห้วงความสับสนนั้นเอง ก้มีนกตัวหนึ่งบินผ่านมา ลืมไม่อยากนึกถึง -------------------------------------
|
|
|
