ในแต่ละก้าวของชีวิต บางทีเราก้มักจะมองสิ่งใด สิ่งหนึ่งแล้วปักใจตามภาพที่เห็นนั้น

คงเป็นเพราะ เรามองสิ่งนั้นด้วยความคิดและความเชื่อ ไม่ได้มองด้วยใจ

สิ่งที่เห็นก้เลยเป็นอย่างที่เราอยากเห็น อยากเชื่อ บางทีก้เพิ่งมาเข้าใจทีหลังว่า

สิ่งที่เคยคิดไว้นั้น มันก้เป็นเพียง ภาพลวงตา ความจิง สิ่งนั้นไม่ได้เป็นดังใจ

หลายๆเรื่องในชีวิต สิ่งที่เคยเชื่อ ณ ตอนนี้ เมื่อมองดูดีๆแล้ว ก้ทำให้เรามีความคิดที่เปลี่ยนไป

 อย่างตอนนี้บางอย่างที่เคยเชื่อก้คิดว่า ไม่อาจกลับไปเชื่อ หรือ ไว้ใจมันได้อีกแล้ว

โดยเฉพาะที่สำคัญ การที่จะก้าวต่อไปจะมองทางข้างหน้าก่อนเสมอ

นี่ก้จะขึ้นคลีนิคแล้ว ยังไม่สามารถที่จะรักษาหรือทำอะไรใครได้เลย

แต่ก่อนก้คิดแค่ว่าเรียนไปส่งๆ เดี๋ยวก้ผ่าน ผลออกมาปรากฏว่า คนที่ต้องเจ็บไม่ได้มีแค่ตัวเอง แต่มันยัง

กระทบไปสู่คนอื่น ไม่ว่าจะตั้งใจ หรือ ไม่ ผลสรุปแล้วยังไงความผิดก้คือความผิด ไม่ว่าจะแก้ตัวอย่างไร

ก้ยังผิด จะได้การอภัยอย่างไรหรือไม่ก้อีกเรื่องหนึ่ง

 ความรู้สึกเป็นสิ่งที่เราจะรับได้ก่อนเป็นสิ่งแรกๆในระบบประสาทสัมผัส แต่บางทีความคิดก้เร็วกว่า ความรู้สึกที่ต้องควบคู่กับจิตใจ

ทำไมนะ ทำไมบางเรื่องที่ผ่านมา ไม่รู้สึกก่อนหน้าให้เร็วกว่านี้ ได้แต่คิดว่าทำไมๆๆๆ

คงจะตอบได้เหมือนเพลงล่ะมั้งว่า "อาจเป็นเพราะ เพิ่งรู้สึกตัว"

 ขอโทษตัวเราเองละกันที่รู้สึกช้าไปหน่อย