ในแต่ละก้าวของชีวิต บางทีเราก้มักจะมองสิ่งใด สิ่งหนึ่งแล้วปักใจตามภาพที่เห็นนั้น

คงเป็นเพราะ เรามองสิ่งนั้นด้วยความคิดและความเชื่อ ไม่ได้มองด้วยใจ

สิ่งที่เห็นก้เลยเป็นอย่างที่เราอยากเห็น อยากเชื่อ บางทีก้เพิ่งมาเข้าใจทีหลังว่า

สิ่งที่เคยคิดไว้นั้น มันก้เป็นเพียง ภาพลวงตา ความจิง สิ่งนั้นไม่ได้เป็นดังใจ

หลายๆเรื่องในชีวิต สิ่งที่เคยเชื่อ ณ ตอนนี้ เมื่อมองดูดีๆแล้ว ก้ทำให้เรามีความคิดที่เปลี่ยนไป

 อย่างตอนนี้บางอย่างที่เคยเชื่อก้คิดว่า ไม่อาจกลับไปเชื่อ หรือ ไว้ใจมันได้อีกแล้ว

โดยเฉพาะที่สำคัญ การที่จะก้าวต่อไปจะมองทางข้างหน้าก่อนเสมอ

นี่ก้จะขึ้นคลีนิคแล้ว ยังไม่สามารถที่จะรักษาหรือทำอะไรใครได้เลย

แต่ก่อนก้คิดแค่ว่าเรียนไปส่งๆ เดี๋ยวก้ผ่าน ผลออกมาปรากฏว่า คนที่ต้องเจ็บไม่ได้มีแค่ตัวเอง แต่มันยัง

กระทบไปสู่คนอื่น ไม่ว่าจะตั้งใจ หรือ ไม่ ผลสรุปแล้วยังไงความผิดก้คือความผิด ไม่ว่าจะแก้ตัวอย่างไร

ก้ยังผิด จะได้การอภัยอย่างไรหรือไม่ก้อีกเรื่องหนึ่ง

 ความรู้สึกเป็นสิ่งที่เราจะรับได้ก่อนเป็นสิ่งแรกๆในระบบประสาทสัมผัส แต่บางทีความคิดก้เร็วกว่า ความรู้สึกที่ต้องควบคู่กับจิตใจ

ทำไมนะ ทำไมบางเรื่องที่ผ่านมา ไม่รู้สึกก่อนหน้าให้เร็วกว่านี้ ได้แต่คิดว่าทำไมๆๆๆ

คงจะตอบได้เหมือนเพลงล่ะมั้งว่า "อาจเป็นเพราะ เพิ่งรู้สึกตัว"

 ขอโทษตัวเราเองละกันที่รู้สึกช้าไปหน่อย

นับถอยหลังไปอีกเพียงไม่กี่วันก็จะถึงวันวาเลนไทน์ วันซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการแสดงออกถึงความรักที่ใครหลายคนให้ความสำคัญกับวันนี้ ไม่ว่าใครจะนิยามความรักว่าเป็นของคู่กัน ความเหมือน ความพอดี  ความลงตัว หากแต่นิยามความรักของตาลอบที่มีต่อยายทองนั้น กลับมองว่าวันวาเลนไทน์ที่จะมาถึงนั้นไม่เคยมีความหมายต่อตาและยายเลย เพราะชีวิตรักที่ตาและยายได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมากว่า 50 ปี นั้นไม่เคยมีวันไหนที่ความรักของตาที่มีต่อยาย และยายมีต่อตานั้นลดน้อยลงไปตามกาลเวลาเลย หากแต่ความรักของทั้งคู่กลับเพิ่มพูนขึ้นสวนทางกับสังขารที่เริ่มจะโรยรา    
      “ สำหรับตาวันนี้มันก็เป็นแค่วันธรรมดาๆวันหนึ่ง ไม่มีความหมายอะไรเลย ดอกกุหลาบมันจะสู้สิ่งที่เราทำดีให้กันทุกวันได้ยังไง มันเทียบกันไม่ได้หรอก ตาไม่เห็นว่ามันจะสำคัญกับชีวิตตรงไหนเพราะถึงไม่มีวันนี้ ยังไงตาก็ยังรักยายเท่ากันทุกวัน”

      อมร สีสุภเนตร หรือที่ชาวบ้านในอำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย รู้จักกันในนามของ “ ตาลอบ”   ส่วนภรรยาคู่ทุกคู่ยากชาวบ้านเรียกขานกันว่า “ยายทอง”  พื้นเพเดิมยายทองเป็นคนอำเภอวังทอง จังหวัดพิษณุโลก ส่วนตาลอบเป็นคนเชียงคาน จังหวัดเลย ปัจจุบันสองตายายอาศัยอยู่ที่บ้านหลังเล็กๆสภาพเก่าๆหลังหนึ่งตามลำพังสองคนโดยมีลูกๆคอยดูแลอยู่ห่างๆ   เมื่อมองเข้าไปในบ้านจะสังเกตุเห็นว่าบ้านของตาเสมือนเป็นโรงพยาบาลขนาดย่อมๆ เพราะอุปกรณ์  ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆในการดูแลยายนั้น ตาได้ดัดแปลงให้เหมือนกับทางโรงพยาบาล ทั้งนี้ก็เพื่อจะได้ดูแลยายได้อย่างเต็มที่  

     ย้อนไปเมื่อ 50 ปีที่แล้วตาลอบซึ่งเป็นช่างตัดผมหนุ่มฐานะยากจนได้พบรักกับยายทอง แม่ค้าขายอาหารที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสาวงามประจำหมู่บ้านในงานรำวงสร้างโบสถ์ที่วัดป่ากลาง อำเภอเชียงคาน  หลังจากที่ทั้งคู่คบหาดูใจกันมา 5-6 ปีจนมั่นใจในความรักที่มีให้ต่อกัน ชายหนุ่มจึงเอ่ยปากขอหญิงสาวที่เขารักแต่งงาน เป็นงานแต่งงานที่เรียบง่าย ไม่มีพิธีกรรมใหญ่โตอะไร ไม่มีเงินสินสอดทองหมั้นมากมาย หากแต่มีเพียงคำมั่นสัญญาที่ชายหนุ่มมอบไว้ให้กับหญิงสาวที่เขารักว่า จะครองรักและดูแลกันตลอดไป ทั้งในยามทุกข์และยามสุขจนกระทั่งวันสุดท้ายของชีวิตจะเดินทางมาถึง

     เวลาผ่านมา 50 ปี ทั้งคู่ครองรักกันจนกระทั่งแก่เฒ่า และตลอดเวลาที่ผ่านมา ความรักของคนทั้งคู่ที่มีให้กับกันก็มากพอและสม่ำเสมอพอที่จะทำให้ชีวิตรักของคนคู่นี้กลายเป็นตำนานรักแท้ที่น่าจดจำ แต่จะเป็นเพราะสวรรค์บัญชาหรือฟ้ากำหนด จู่ๆปี 2538 ยายทองก็ล้มป่วยลงด้วยการเป็นอัมพฤกษ์ทางด้านซ้าย ซึ่งก็พอจะช่วยเหลือตัวเองได้บ้าง แต่เมื่อ 6 ปีที่ผ่านมา อาการของยายทองก็กำเริบทรุดหนักลงไปอีก จากอัมพฤกษ์กลายเป็นอัมพาต ไม่สามารถพูดคุยกับตาลอบได้อีก นอกจากส่งเสียงร้องไห้ซึ่งบางครั้งก็มีแต่เสียงร้อง    บางครั้งก็มีแต่น้ำตา ซึ่งดูเหมือนจะเป็นการสื่อสารเพียงอย่างเดียวที่ตาลอบรับรู้และเข้าใจเสมอว่ายายต้องการอะไร

       “ ยายเขาร้องไห้ เพราะว่าเขาอยากจะพูดกับเรา แต่เขาพูดไม่ได้ เขาจึงบอกเราด้วยการร้องไห้ออกมา พอตาได้ยินเสียงไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ตาก็จะเดินไปพูดกับเขา หรือไม่ก็ต้องส่งสียงตอบกลับไป ส่วนใหญ่ตาจะบอกเขาว่า “ อย่าร้องเลย เราอยู่ตรงนี้แล้ว ” บางทีก็บอกยายว่า “ เราจะอยู่กับเธอ จะดูแลเธอไปจนกว่าจะตายจากกัน” ที่บอกอย่างนี้เพื่อให้ยายรู้ว่าตาอยู่ใกล้เขาไม่ได้หนีไปไหน” ปฏิเสธไม่ได้ว่า น้อยครั้งนักที่เราจะได้เห็นภาพฝ่ายชายดูแล ปรนนิบัติฝ่ายหญิง หากแต่สิ่งที่ตาทำนั้นได้พิสูจน์ให้โลกรู้ว่าความรักของตาที่มีต่อยายนั้นเป็นตำนานความรักอันยิ่งใหญ่ที่ใครๆต่างก็แสวงหา

     “ ตาอยากใช้ชีวิตอยู่กับยายจนวินาทีสุดท้าย เราจะต้องไม่ทอดทิ้งกัน เราต้องมั่นคงต่อกัน ตาสัญญากับยายว่าจะดูแลยายให้ดีที่สุดจนวินาทีสุดท้าย ตาตั้งใจรักษายายให้ดีที่สุด ตาทุ่มเทชีวิตให้ยายทั้งหมดเลยเพราะว่ายายมีความหมายกับตาสุดชีวิตเลย   ทุกวันนี้ตายังมีความหวังอยู่ว่ายายจะอาการดีขึ้นและกลับมาพูดกับตาได้เหมือนเคย เราต้องอยู่แบบมีความหวัง เพราะความหวังนี่แหละที่จะทำให้เรามีกำลังใจดูแลยายต่อไปจนกว่าจะตายจากกันไปข้างหนึ่ง “    หากก่อนที่จะจากกันไปในชาตินี้ใจลึกๆตาลอบก็อยากให้ปาฎิหารย์นั้นมีจริง เพราะอยากให้ยายฟื้นขึ้นมาอีกซักครั้ง เพื่อที่จะถามข้อข้องใจที่ชายคนหนึ่งเก็บไว้มาหลายปีว่าที่ผ่านมาเขาทำดีพอที่สามีคนหนึ่งจะทำให้ภรรยาที่เขารักที่สุดได้หรือไม่”

     ถึงแม้ว่าบั้นปลายชีวิตอันแสนสุขจะถูกพรากไป และแทนที่ด้วยความทุกข์ทรมานจากอาการเจ็บป่วยของอีกฝ่ายหนึ่ง คำมั่นสัญญาทุกคำที่ตาลอบเคยมอบไว้ให้กับยายทองก็ยังไม่มีคำใดหรือตัวอักษรตัวใดเปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย ตลอดระยะเวลา 12 ปีที่ยายทองล้มป่วย แทบจะทุกนาทีของชีวิตตาลอบได้มอบให้กับการเฝ้าดูแลประคบประหงมยายทองอย่างใกล้ชิด ไม่เว้นแต่ยามหลับหรือยามตื่น

      “ ตาดูแลยายไม่เคยห่าง ตาต้องดูแลทุกอย่างไม่ว่าจะเรื่อง อาบน้ำ เช็ดตัว ไปจนถึงเรื่องการเช็ดอึ เช็ดฉี่ อาหารการกิน อาการเจ็บป่วยต่างๆเราต้องคอยสังเกตุตลอดเวลา เวลาทำอะไรตาก็จะนึกถึงยายก่อนเสมอ ถ้ายายยังไม่นอนตาก็ยังไม่นอน หรือถ้ายายยังไม่ได้กินข้าวตาก็จะยังไม่กิน เพราะต้องป้อนยายก่อน”   การดูแลปรนนิบัติยาย ตาลอบจะทำเพียงคนดียวทุกครั้ง และตาจะใส่ใจในรายละเอียดเล็กน้อยป็นอย่างดี แม้แต่แพมเพอร์สตาก็จะไม่ใส่ให้ยายเพราะเกรงว่าจะอับชื้นและทำให้เป็นแผลกดทับได้ ตาจึงไม่เคยเบื่อกับการที่ต้องคอยเช็ดอึ เช็ดฉี่อยู่ตลอดทั้งวัน  เสิ้อผ้าของยายตาก็จะไม่ซักผงซักฟอกเพราะกลัวยายจะแพ้และเป็นผื่น ฯลฯ   ทุกวันนี้ตากลัวว่ายายจะทิ้งตาไปไม่อยากให้ยายตายเลย อยากให้อยู่เป็นเพื่อนกัน อยู่เป็นคู่รักกันตลอดไป ตาไม่เคยคิดอย่างคนอื่นเลยว่าตายไปภาระจะได้หมดลง ไม่คิดเลย ”

     ภาพที่ชาวเชียงคานเห็นจนชินตาคือภาพชายชราวัย 73 ปี ปั่นรถจักรยานที่มีเตียงพยาบาลพ่วงติดอยู่ด้านหน้า โดยมียายนอนลืมตาแน่นิ่งอยู่บนเตียงเคลื่อนที่ไปตามถนนหนทางต่างๆ รถคันนี้เป็นรถที่ตาลอบประดิษฐ์ขึ้นมาเองกับมือเพราะถ้าจะซื้อเตียงแบบโรงพยาบาลนั้นก็เกินกำลังที่ตาจะมีได้ ด้วยความที่ตาเคยมีความรู้ทางช่างจึงต่อเตียงพยาบาลขึ้นมาและดัดแปลงต่อเติมให้เตียงนั้นเคลื่อนที่ได้ และมีหลังคาคอยคุ้มแดดคุ้มฝนและมีมุ้งคอยกันยุงและแมลงต่างๆ ที่ตาทำเช่นนี้หวังเพื่อให้ยายอยู่ใกล้กับตาตลอดเวลาเพราะเกิดอะไรฉุกเฉินขึ้นมาตาจะได้ช่วยเหลือยายได้ทัน ดังนั้นเวลาตาจะไปไหนก็จะพายายไปด้วยเสมอ  ใครที่เห็นรถของตาต่างก็อดไม่ได้ที่จะไม่เหลียวหลัง และต่างก็ตั้งข้อสงสัยไปต่างๆนานา บ้างก็นึกว่าเป็นรถซาเล้ง รถขายของ รถเก็บของเก่า บ้างก็ว่ารถขนศพ แต่ถึงอย่างไรตาลอบก็ไม่สนใจคำครหาเหล่านั้นเพราะสิ่งสำคัญที่ตาพายายออกมาอย่างนี้ก็เพื่อให้ยายออกมารับอากาศข้างนอก  ให้ยายได้รับการทักทาย พูดคุยจากผู้คนต่างๆเพื่อกระตุ้นให้ยายรู้สึกตัวมากขึ้น  นอกจากนี้ตายังรู้ใจยายดีว่ายายชอบให้ตาพาเที่ยวไปตามที่ต่างๆ ตาจึงมักปั่นเตียงเคลื่อนที่คู่ใจคันนี้พายายไปเที่ยวตามสถานที่ต่างๆที่มีความสำคัญๆในอดีต ไม่ว่าจะเป็นสถานที่พบรักกัน สถานที่ๆทำมาหากินด้วยกัน ทั้งนี้ตาทำเพื่อพายายไประลึกถึงความหลังอันงดงามเพื่อกระตุ้นความจำ ความรู้สึกของยายและอย่างน้อยความหลังเหล่านี้เสมือนเป็นน้ำหล่อเลี้ยงความเศร้าหมองของชะตากรรมที่ทั้งคู่ต้องเผชิญอยู่ได้ไม่มากก็น้อย

     บ่อยครั้งเวลายายมีอาการป่วยมาก ตาต้องพายายไปรักษาที่โรงพยาบาลเชียงคาน โดยมากตาจะปั่นเตียงพยาบาลเคลื่อนที่พายายไปที่โรงพาบาล ทันทีที่ไปถึงจะเป็นอันรู้กันกับเจ้าหน้าที่ว่าเตียงประดิษฐ์ของตาคันนี้สามารถใช้แทนเตียงของโรงพยาบาลได้เป็นอย่างดี และเมื่อพยาบาลเห็นคนไข้รายนี้ทีไรก็อุ่นใจได้ว่าไม่ต้องมาดูแลยายทองอะไรมากนัก เพราะตาลอบจะเป็นคนดูแลยายเองทุกอย่างโดยที่ไม่ต้องให้พยาบาลเข้ามายุ่งเลย  เพราะตาลอบคิดว่าเจ้าหน้าที่คงจะดูแลไม่ดีเท่ากับตัวเอง ซึ่งนั่นเป็นเพราะตาลอบทำด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก

     ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาตาลอบได้พิสูจน์ให้เราเห็นว่าสัญญาที่ชายหนุ่มมอบไว้กับหญิงสาวอันเป็นที่รักเมื่อ 50 กว่าปีที่แล้วนั้น ไม่ใช่แค่ลมปาก หรือถ้อยคำหวานหู ตามแรงปราถนา หากแต่เป็นถ้อยคำที่ออกมาจากความรู้สึกข้างในหัวใจ ที่มีที่ว่างให้เพียงแค่หญิงสาวที่เขารักเพียงคนเดียว คำมั่นสัญญาที่ตาลอบมอบให้จึงเป็นพันธะสัญญาที่ถูกจารึกลงบนหินผา ที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไร ก็ไม่มีวันลบเลือนและยังทำอย่างซื่อตรงสม่ำเสมอ ไม่ต่างอะไรกับการขึ้นลงของดวงตะวัน ที่จะเป็นอยู่เช่นนั้นชั่วนิรันดร์

ธนาคารออมสิน สาขาเชียงคาน
ชื่อบัญชี อมร สีสุภเนตร
หมายเลขบัญชี 11-5602-20-023288-1

 

_______________________________

 

เรื่องเก่าๆซ้ำๆ คำถามเดิมๆซ้ำๆ
กี่ทีที่ถาม มันก็ยังเหมือนเคย
เพราะเธอจะตอบซ้ำๆ ในหัวใจเธอไม่มีฉันเลย
เธออยากจะรอแต่เขา

แต่ต่อให้ใจช้ำๆ ก็ยังอยากจะบอกซ้ำๆ
ให้คำทุกคำที่มีอยู่ข้างใน
คอยกล่อมใจเธอทุกครั้ง จนลืมเขาไป
จะนานแสนนาน นานเท่าไหร่
กว่าใจของเธอจะได้ลืมเขา

* ถึงฉันได้แต่ยืน ...มอง มองเธอจากที่ไกล
ไม่อาจจะยืนเคียง ยืนอยู่ในหัวใจ
แต่ขอแค่ได้ยืนรอ รอเธออยู่ได้ไหม
อาจจะมีวันใด ที่เธอจะมองฉันบ้าง (กลับมา)

จะอีกนานแค่ไหน เธอก็อยากรอเขาใช่ไหม
จะทำอย่างไร ใจเธอก็ไม่ลืม
แล้วฉันจะรอเหมือนกัน
เพราะฉันก็ไม่อาจฝืน
ฉันเข้าใจ ความขมขื่น
จิตใจของคนที่คอยอย่างนี้

(*)

ได้มองกลับมาที่ฉัน สักครั้ง
อยากให้เธอมองฉันด้วยหัวใจบ้าง
แล้วเธอจะเห็นภาพนั้น เห็นคนที่เขารอนั้น
สะท้อนภาพสิ่งที่เธอเป็นอยู่

ฉันเข้าใจ ความขมขื่น
จิตใจของคนที่คอยอย่างนี้

(*,*)

------------------------------------------------------

ตอนเด็กๆ หลายครั้งที่เรามักจะเสียใจกับ"สิ่งเราทำ"
แต่พอโตขึ้นถ้าเราปล่อยให้เวลาผ่านไป
เราอาจจะมานั่งเสียใจกับ "สิ่งที่เราไม่ได้ทำ"

ตามปรกติการเข้าเรียนวิชาแรกจะเริ่มเวลา8โมงตรง

แต่ ไฉน นาฬิกาชีวิต จึงเริ่มเดินเวลา แปดโมง ยี่สิบน้อ

เวลาทำการของใครคนนี้ จึงเลื่อนมาเป็นแปดโมงครึ่งซะงั้น

ชาวประชาป้องปากนินทาว่า ถ้ามีเสียงกุกกักที่หน้าประตูเมื่อไหร่

หลังประตูบานนั้นิ ต้องเป็นคนที่ทุกคนก้รู้ว่าใครแน่นอน

วันนี้เข้าเรียนสายอีกเป็นสันดานตามธรรมชาติ

อาจารย์ก้มอง ตามด้วยคำถามแลกกับการหน้าด้านเข้าแปดโมงครึ่ง

แต่ก้ยังยอมให้เราเช็คชื่อและเข้าเรียนตามปกติ

ตามด้วยคำสอนเล็กน้อยว่า ถ้าเธอยังเป็นแบบนี้อยู่อย่ามีแควนเรย อย่าไปทำให้ชีวิตคนอื่นเขาแย่ลงล่ะ

จากเหตุการณ์วันนี้สอนว่า

บางครั้งคนเราก้รู้สึกตัวช้า

แต่ก้ดีกว่าไม่รู้สึกเลย

ชีวิตสามารถเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ

แม้จะช้าแต่ไม่เคยสายไป

.......................................................................

ขอโทษที่มาช้า

แต่สัญญาว่า จะกลับมาหาแน่นอนครับ

และ พรุ่งนี้ผมจะเข้าเรียนแปดโมง

สาบาน!!!!

ปล.netโคตรแย่เลย แล้วนิทานผมจะจบมั้ยนี่ หรือ จะเป็นnever ending storyหว่า

การพบกันครั้งแรกกัน

ไม่รู้ว่าคนเราใช้เกณฑ์ในการตัดสินความรู้สึกของตนอย่างไร

เมื่อพบและใกล้เข้าไป

เชื่อว่า คนเราหากเรามีความตั้งใจทำอะไรจิงๆ

มันต้องมีวันเสร็จ

หากเราพยามยามอย่างสุดกำลัง

มันต้องได้

ไม่เลย มันคือความดึงดัน ความดื้อรั้น

ยิ่งตึง ก้มีแต่ยิ่งจะขาด

 

เข้าข้างตัวเองมากไป

การไม่เชื่อว่าคนเราจะเชื่อความรู้สึก

ชอบไม่ชอบมัน ขึ้นอยู่กับความรู้สึกจิงๆเหรอ

แล้วเหตุผลล่ะ

หึหึ ตูโง่จัง

ความชอบมันก้คือ"ความรู้สึก"นี่หว่า

ดันทุรังอยู่นั่นแหละน้า.....เหตุผลมันไม่มีแต่แรกแล้ว

ไม่มีเหตุผลตั้งแต่สิ่งที่ทำให้มันเริ่ม

หรือ แม้มันจะจบลงเราหวังว่าสิ่งนี้จะมีเหตุผล

ไม่เลย ไม่มี มันคือความรู้สึกต่างหากล่ะ

หึหึ ตูโง่จัง(fool again)

------------------------------------------

ปล.space ชื่อ myRemain memory Rerun ,มันจึงมีแต่เรื่องเดิมๆวนเวียนไป

 

ธอบอกว่า   . . .

ฉันไม่ต้องเปลี่ยน
ที่ทำเป็นอยู่ อย่างนี้ ก็ดีมากล้น
ไม่ต้องมา ทำเพื่อเธอ ไม่ต้องมาอดทน
เพราะถึงอย่างไร

 

บางทีการเขียนก้ง่ายกว่าการพูด

เคยมีคนบอกไว้

คงเพราะมันรู้สึกลึกซึ้งกว่า

กับการที่ได้สื่อสารกับความรู้สึกของตัวเอง

=======================

ลมเริ่มแรง

หน้าฝนผ่านพ้นไปแล้วตั้งนาน

ทำไมเราเห็นฝนยังไม่หยุดตก

คงเป็นเพราะลมแรงสินะ

=======================

 

 

...................................................................................

สิ่งที่สำคัญมักมองไม่เห็นด้วยตาต้องมองด้วยหัวใจ
แต่เรามักไม่มีเวลาพอที่จะใช้หัวใจมอง
เรามองอะไรแค่ฉาบฉวยแล้วก็ตัดสิน
เรามองดูความรวยความจนของคนที่สิ่งของที่เขาใช้
เรามองความดีของคนตรงที่เขาแสดงให้เราเห็น
เรามองอะไรหลายอย่างด้วยตาแล้วเราก้อตัดสินคนเพียงแค่เวลาไม่เกิน 5 นาที
เราต้องสูญเสียสิ่งดีไปเพียงเพราะเราอ้างว่าไม่มีเวลา
เราไม่มีเวลาก็ต่อเมื่อเราไม่สนใจ
เราไม่ให้ความสำคัญต่อสิ่งนั้น ต่อคนๆนั้น
แต่ถ้าลองมองย้อนดูทำไมเราถึงมีเวลาทำอะไรมากมายหลายอย่างในแต่ละวัน
เพราะเราให้ความสนใจ ให้ความสำคัญ
ทำไมคุณไม่ลองให้ความสำคัญกับสิ่งที่คุณลืมไป
กับคนที่หวังดีกับคุณแต่คุณไม่เคยมอง
อย่าปล่อยให้สิ่งดีๆต้องมีรอยร้าว
เพราะเมื่อวันนึงถ้าต่างคนต่างไป
เราจะได้จากกันด้วยความรู้สึกที่ดี
เราจะได้ไม่รู้สึกผิดว่า
เรายังทำดีกับเขาไม่เพียงพอ

......................................................................................

อิสระ..........เราต้องการอิสระ

ใครเป็นคนออกกฎว่า

ทุกคนที่เกิดมาต้องทำงาน ต้องเรียน

เหนื่อยแล้ว

งานเยอะ

อยากไปไกลๆ

แต่ไปได้ ซะเมื่อไหร่

ถ้าเราให้คนอื่นมาเรียนแทนที่เราในตอนนี้ คงดีนะ

ใกล้สอบแล้วนี่หว่า

ทำไมเราใช้อิสระในชีวิตบ้างไม่ได้

คุณค่าของเราผู้อื่นเป็นคนกำหนด รึ อืม น่าคิดๆ

แต่ ถ้าไม่ทำงานไม่เรียนแล้วจะทำอะไรล่ะ

บางทีไม่ใช่ผู้อื่นกำหนดคุณค่าของเราหรอก

แต่คุณค่าของเราอยู่ที่การที่เรามีความสุขในการทำเพื่อผู้อื่นขนาดไหนมั้ง

 

สักวันคงเข้าถึง.......สักวัน

ปล.เหนื่อย

ปล.ยืนที่เก่า เหมือนเก่า ชีวิตไม่ไปไหน สักที

วันนี้ มีเรื่องวุ่นวายมากมาย ใจก้ว้าวุ่น แม้ผู้คนจะนอนหลับแล้ว

แต่ฉันเองยังคงมีแต่ภาพเธอ วนเวียน ซ้ำไปซ้ำมา อยู่ในความทรงจำ

 

 

 

 

คงเข้ากับความรู้สึกตอนนี้

____________________________________________________________

ไม่มีสักครั้งที่ใจของฉันจะลืมเรื่องเธอ ไม่เคยสักครั้ง.....................